Wysiłek fizyczny

Wysiłek fizyczny a szczególnie ćwiczenia ruchowe dotyczące obszaru miednicy mniejszej w sposób bardzo korzystny wpływają na perystaltykę jelit a także powodują ruchy narządów w miednicy i jej okolicach – co zmniejsza ryzyko powstawania zrostów.

Zrosty mają to do siebie, że mogą powstawać nie tylko w momencie zapalenia przydatków ale również u zdrowych kobiet które nie prowadzą aktywnego trybu życia.  Kobiety które aktywnie uprawiają sport, mniej narażone są na powstawanie zrostów i innych powikłań występujących przy tego rodzaju zaburzeniach. Ruch powoduje poruszanie narządów wewnętrznych – co znacznie zapobiega wytwarzaniem się zrostów. Dodatkowo narządy wewnętrzne pracują lepiej, zwiększa się ukrwienie i metabolizm. Co przyczynia się do poprawy pracy całego organizmu.

Należy również wspomnieć, że wysiłek fizyczny i ruch dobrze wpływają na produkcję tzw. „hormonów szczęścia” w organizmie – co w pewnym stopniu poprawia nasze samopoczucie oraz mobilizuje układ odpornościowy do walki z chorobą.

W artykule w „Przeglądzie menopauzalnym” nr 2/2006 – autorzy: Grzegorz Jakiel, Dorota Robak-Chołubek, Joanna Tkaczuk-Włach – również wskazują, że wysiłek fizyczny dobrze wpływa na zmniejszenie objawów oraz może zapobiegać powstawaniu endometriozy. Poniżej przedstawiamy cytat z ww. artykułu:

„Epidemiologia

Z uwagi na estrogenozależność, na endometriozę chorują najczęściej kobiety w wieku rozrodczym, a więc między 15. a 45. rokiem życia. Czynniki ryzyka predysponujące do wystąpienia endometriozy obejmują: wczesną pierwszą miesiączkę, krótkie cykle miesiączkowe, długie krwawienia miesiączkowe, rodzinne występowanie i są odwrotnie proporcjonalne do liczby porodów. Istnieje również związek pomiędzy masą ciała a występowaniem ognisk endometriozy – niska masa predysponuje do rozwoju choroby [6]. Nie można również wykluczyć, że poprzez tryb życia, kobieta może potencjalnie wpływać na poziom estrogenów – spożywanie kofeiny i alkoholu zwiększa ryzyko endometriozy, zaś wysiłek fizyczny może je zmniejszać [7].

W ostatnich latach zwrócono uwagę także na możliwy wpływ środowiska, w tym przede wszystkim diety zawierającej związki chemiczne o działaniu zaburzającym układ wydzielania wewnętrznego (endocrine-disruptors), takie jak dioksyny, polichlorek dwufenylu i inne.”

Dieta i odżywianie

Badania naukowców z Uniwersytetu w Mediolanie objęły ponad 500 kobiet ze stwierdzoną endometriozą oraz ponad 500 kobiet bez zdiagnozowanej choroby. Zebrano dane na temat odżywiania się wszystkich pacjentek w ciągu roku poprzedzającego badanie, ich stylu życia, przebytych chorób oraz ciąż i porodów.

Badacze pytali kobiety m.in. o to, ile razy w tygodniu jadają wybrane produkty żywnościowe. Następnie, ze względu na każdy produkt, podzielili je na trzy grupy – o niskim, umiarkowanym lub dużym spożyciu. Szczegółowa analiza wykazała, że spożywanie dużych ilości świeżych owoców i zielonych warzyw było związane z 40-procentowym spadkiem ryzyka endometriozy. Jedzenie dużych ilości wołowiny, innych gatunków czerwonego mięsa i szynki podnosiło jednak to ryzyko aż o 80-100 %.

Nie zaobserwowano natomiast, by endometrioza miała jakikolwiek związek ze spożywaniem mleka, wątróbki, marchewki, sera, ryb, produktów z pełnego ziarna, kawy, alkoholu lub masła, margaryny i olejów roślinnych.

Dieta – jako wspomaganie terapii dla kobiet chorych na endometriozę.

Jest mało prawdopodobne, by związek między spożyciem warzyw, owoców i mięsa, a ryzykiem endometriozy był przypadkowy. Pacjentki oraz osoby przeprowadzające wywiady medyczne nie wiedziały, co jest celem badania, więc nie mogły świadomie wpłynąć na wyniki. Zdaniem autorów, w przyszłości konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań, które pozwolą lepiej ocenić i zrozumieć zależność między dietą, a ryzykiem endometriozy. Przekładając to na liczby, w samych tylko Włoszech, gdzie endometrioza dotyka około pięciu procent kobiet, oznaczałoby to spadek liczby chorych o 1-2 procent – to o 200 tysięcy mniej kobiet cierpiących na to schorzenie i 10 tysięcy mniej nowych przypadków endometriozy rocznie.

Leczenie Histerektomia

Jest to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu macicy. Rozróżnia się histerektomię częściową (usunięcie trzonu macicy) i całkowitą (usunięcie trzonu i szyjki macicy).

Najczęstszą przyczyną wykonania tego zabiegu są:

  • mięśniaki, które mogą przyczyniać się do bardzo obfitych krwawień;
  • zmiany w szyjce macicy, które mogą prowadzić do raka;
  • adenomioza;
  • obfite krwawienia;

Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych tylko 10% histerektomii wykonuje się z powodu raka trzonu macicy.

Leczenie Laparotomia

Laparotomia ( z greki lapara- brzuch; tome- cięcie) to termin medyczny określający operacyjne otwarcie jamy brzusznej, polegający na przecięciu skóry, mięśni, otrzewnej umożliwiający eksplorację wnętrza jamy brzusznej. Zwykle jest stosowana jako pierwszy etap operacji chirurgicznej, ale może być stosowana również w celach diagnostycznych i nosi wówczas nazwę laparotomii zwiadowczej (łac. laparotomia explorativa). W zależności od planowanej operacji, nacięcie powłok skórnych dokonuje się w miejscach umożliwiających dostęp do operowanego narządu. Najczęściej używa się cięcia pośrodkowego górnego ( od wyrostka mieczykowatego mostka do pępka) lub dolnego (od pępka do spojenia łonowego) czy też jednego cięcia obejmującego oba wymienione. Cięcie to daje najlepszy wgląd w jamę brzuszną bez względu na lokalizację zmiany ektopowego endometrium. W przypadku znanej lokalizacji zmiany chorobowej stosuje się cięcia przezprostne (poprzez mięśnie proste brzucha) prawe i lewe, przyprostne (bocznie od torebek mięśni prostych) prawe i lewe; a także cięcia poprzeczne (Kochera- pod łukami żebrowymi) czy Pfanensteila (powyżej spojenia łonowego).

W sytuacjach szczególnych, cięcia można przedłużać uzyskując kompilację wymienionych wyżej. Blizna powstająca po laparotomii jest uznawana za miejsce osłabionego oporu (łac. locus minoris resistentiae) i stanowi potencjalne wrota przepukliny pooperacyjnej. Ocenia się, że taka przepuklina powstaje w 2-10% przypadków po laparotomii. Sposób zamknięcia powłok uniemożliwiający powstawanie przepukliny pooperacyjnej jest nadal przedmiotem licznych badań. Takie okoliczności jak zakażenie rany, żółtaczka, choroba nowotworowa, sterydoterapia, otyłość, choroby obturacyjne płuc czy palenie papierosów są uważane powszechnie za czynniki sprzyjające powstawaniu przepuklin po laparotomiach.

W ostatnim czasie coraz częściej zamiast laparotomii diagnostycznej (zwiadowczej) stosuje się laparoskopię zwiadowczą (łac. laproscopia explorativa). Metoda ta pomimo pewnych ograniczeń uważana jest za mniej inwazyjną od laparotomii, a dająca podobne informacje o stanie zaawansowania choroby. Jej połączenie z nowoczesnymi narzędziami diagnostyki obrazowej (NMR, USG) prawie zawsze daje pełną odpowiedź na pytanie, co do charakteru i zaawansowania zmian ektopowego endometrium.

Bywa, że w przypadku niektórych pacjentek z endometriozą, najczęściej przy zaawansowanej chorobie, po wstępnych badaniach palpacyjnych i obrazowych, laparotomia jest lepszym (bo istnieje duże prawdopodobieństwo usunięcia wszystkich zmian ektopowych) i bezpieczniejszym (operator widzi dokładnie pełny obraz jamy brzusznej)  sposobem usuwania zmian chorobowych.

(Źródło: http://pl.wikipedia.org/)

Leczenie Laparoskopia

Laparoskopia to tzw. mało inwazyjny zabieg chirurgiczny, który polega na zrobieniu trzech małych otworów, jednego w okolicy pępka i dwóch po prawej i lewej stronie dołu brzucha, przez które wprowadza się układ optyczny i narzędzie chirurgiczne, i ma zastosowanie między innymi w diagnostyce i leczeniu endometriozy. Jest to zabieg dużo mniej inwazyjny niż zwykła operacja czyli laparotomia, wiąże się z mniejszymi dolegliwościami bólowymi, szybszym powrotem do pełnej sprawności i występowaniem niewielkich blizn. Bywa, że pacjentki po laparoskopii wychodzą do domu już po jednym dniu.

W chirurgicznym leczeniu endometriozy w Centrach Doskonałości Endometriozy w świecie wykorzystuje się tzw. minimalnie inwazyjną chirurgię ginekologiczną (ang. Minimally Invasive Gynecologic Surgery) i w trakcie laparoskopii dąży się do usunięcia wszystkich zmian chorobowych czyli ektopowych implantów endometrium. Takie postępowanie czasowo hamuje chorobę i wydłuża okres do następnej operacji oraz zwiększa prawdopodobieństwo poczęcia upragnionego dziecka u par, które uznano za niepłodne.

Przed zabiegiem kobieta powinna usłyszeć plan operacji, być uprzedzona o możliwych powikłaniach i zagrożeniach, po czym podpisuje zgodę na zabieg. W trakcie laparoskopii stosuje się leki/zabiegi, które zapobiegają powstaniu zakrzepów oraz antybiotyk, jeśli jest takie wskazanie. Niektóre kobiety w trakcie zabiegu miewają również założony cewnik.

Po zabiegu kobieta może czuć nudności, obrzęk gardła jeśli była używana rurka do oddychania, skurcze macicy, uczucie wzdęcia, krwawienie z pochwy.

Czas rekonwalescencji zależy indywidualnie od jakości i długości zabiegu i predyspozycji kobiety. Większość Pań stosuje leki przeciwbólowe przez około tydzień po laparoskopii. Do 4-6 tygodni po zabiegu nie jest wskazane współżycie, branie gorących kąpieli, duży wysiłek fizyczny i podnoszenie ciężarów (powyżej 7 kg). Po dwóch tygodniach możliwy jest powrót do pracy jeśli nie wymaga to od pacjentki ciężkiej pracy fizycznej.

W trakcie rekonwalescencji należy natychmiast skontaktować się z lekarzem jeśli zdarzy się:
  • zaczerwienienie, uczucie ciepła bądź krwawienie z ran;
  • wymioty
  • zwiększony ból brzucha
  • obfitsze niż dotychczas krwawienie z dróg rodnych
  • gorączka powyżej 38.0oC
  • kłopot z oddawaniem moczu
  • uczucie ‘przemieszczania jelit’
  • duszność lub ból w klatce piersiowej

Po laparoskopii istnieje niewielkie ryzyko powikłań, ale należy pamiętać, że jest to operacja i może doprowadzić do krwawienia, zakażenia, uszkodzenia pęcherza moczowego, jelit, moczowodów, a nawet , jak przy każdej operacji, istnieje niewielkie ryzyko śmierci.

Pierwsza konsultacja

Kiedy kobieta lub młoda dziewczyna zauważy podobne dolegliwości, które zostały przedstawione w dziele „Objawy” (w zakładce Endometrioza) oraz zdecyduje się na rozmowę z lekarzem, pomocne może być wcześniejsze przygotowanie się do konsultacji. W tym celu można przeglądnąć niektóre najczęściej zadawane przez lekarzy pytania, które zamieściliśmy na dole tej strony.

Do spotkania najlepiej wcześniej się przygotować, przemyśleć oraz przypomnieć sobie niektóre ważne informacje, które mogą być istotne przy stawianiu diagnozy. Należy pamiętać, aby powiedzieć o wszystkich objawach, wyrazić wszystkie obawy. Warto być szczerym i otwartym – tylko wówczas specjalista będzie mógł odpowiednio nam pomóc oraz ewentualnie wybrać prawidłową metodę leczenia. Jeżeli pojawiają się pytania lub niejasności radzimy wcześniej zapisać je na kartce i z tą listą udać się do lekarza. Każdy dobry specjalista na pewno doceni nasze zaangażowanie oraz odpowiedzialne podejście do sytuacji. Pomoże to również w ustaleniu leczenia i odpowiedniego planu działania.

Sugerujemy również zrobienie notatek dla własnych potrzeb – aby można było w przyszłości porównać jakie objawy / dolegliwości / miejsce ich występowania oraz czy uległy zmianie. Pojawiła się na rynku dostępna darmowa aplikacja na iPod-y o nazwie ”Monthly me„ dzięki której ułatwione jest codzienne notowanie miejsca i intensywności bólu

Część z tych pytań może zostać pominięta i lekarz może o niektóre rzeczy nie zapytać – jednak lepiej jest być przygotowanym. Każdy specjalista określa pytania według własnego uznania, dlatego nie należy również być rozczarowanym, jeżeli niektórych pytań lekarz nam nie zada. Należy pamiętać, że istnieją różne metody i indywidualne podejście diagnostyczne w tej dziedzinie.

 

Lista pytań

 Lista pytań w formacie *.PDF

Pytania umieściliśmy w oddzielnym pliku, aby umożliwić ich wydrukowanie – a następnie wypełnienie, co znacznie przyspieszy i ułatwi całą procedurę. Staraj się odpowiedzieć na pytania szczerze i najlepiej jak tylko potrafisz.

Życzymy powodzenia !

Wstęp do leczenia

Ponieważ nie znamy przyczyny powstawania endometriozy,, leczymy ją wyłącznie objawowo – czyli chirurgicznie usuwamy zmienioną tkankę, która umiejscowiła się poza jamą macicy, lub staramy się zablokować cykl miesiączkowy, by tkanka endometrium nie narastała. Niestety bywa, że u niektórych pacjentek tkanka chorobowa wytwarza sobie sama hormony, a tym samym może dalej się rozrastać pomimo brania silnych leków hormonalnych.

Dlatego tak ważne jest poznanie rzetelnej wiedzy o chorobie, a także skorzystanie z zespołu specjalistów, którzy mogą pomóc radzić sobie z chorobą, a w sytuacjach ponownego kryzysu mogą ponownie wesprzeć.

Po usunięciu zmian chorobowych przez ginekologa onkologa (urologa, chirurga – jeśli wymaga tego sytuacja) najlepiej w dedykowanym ośrodku, nawrót choroby można zahamować, lub opóźnić jej rozwój, poprzez stosowanie w pełni zbilansowanej diety przeciwzapalnej, którą indywidualnie ustala się po pogłębionym wywiadzie najlepiej z dietetykiem klinicznym. Stosowanie diety niezbilansowanej, eliminacyjnej (pozbawionej jakiegokolwiek składnika odżywczego, czyli białka, tłuszczu, węglowodanów o niskim i średnim indeksie glikemicznym) ) na własną rękę i uczenie się jej z internetu czy książki jest bardzo niebezpieczne.

Jeśli pacjentka jest kilka miesięcy po operacji, a ból już powrócił, może we współpracy z rehabilitantem wprowadzić ćwiczenia i minimum trzy razy w tygodniu intensywniejszy ruch, tak by obniżyć odczucia bólowe i opóźnić rozrost tkanki chorobowej.

Świadomość choroby, pojawiający się ból, może utrudniać codzienne funkcjonowanie, wywoływać stres, lęk, obawę. Opieka psychologa, który ma doświadczenie we wspieraniu chorych, wskaże narzędzia radzenia sobie ze stresem, jest nieodzowną pomocą.

Bywa i tak, że są takie momenty w rozwoju choroby kiedy musimy sięgnąć po leki. Często same kupujemy najsilniej działające medykamenty, które dostępne są bez recepty. Tu również wskazana jest konsultacja ze specjalistą od bólu (anestezjologiem), który indywidualnie zaproponuje leki w odpowiednich dawkach i prawidłowej fazie cyklu tak by zminimalizować ich efekty uboczne.

Zdarza się, że pacjentkom z endometriozą towarzyszy choroba Hashimoto, czyli autoimmunologiczna choroba tarczycy, dobrze jest indywidualnie skonsultować nieprawidłowe wyniki z endokrynologiem.

Takie kompleksowe wsparcie kobiet z endometriozą jest rekomendowane przez istniejące już np. w Danii czy krajach niemieckojęzycznych Ośrodki Doskonałości Endometriozy.

Podsumowując – pacjentka z endometriozą jak dowiaduje się o swojej chorobie, najlepiej by nauczyła się jej pod okiem, i przy wsparciu zespołu specjalistów, dostała do siebie z chorobą ‘instrukcję obsługi’. Jeśli pojawi się kryzys lub nastąpi nawrót choroby, kobieta może wrócić i ponownie dostać wsparcie.

Więcej o samym procesie leczenia w menu: /LECZENIE

Diagnostyka

Diagnozowanie endometriozy powinno odbywać się według następujących etapów:

  • Wywiad lekarski, w czasie którego lekarz powinien zapytać o:
    • Ból występujący okresowo przechodzący w ból ciągły
    • Bolesność miesiączek
    • Bolesność współżycia
    • Bolesność oddawania moczu bądź stolca
    • Wiek, w którym wystąpiła pierwsza miesiączka (menarche)
    • Długość cykli menstruacyjnych
    • Długość krwawień menstruacyjnych
    • O występowanie endometriozy w najbliższej rodzinie
    • Jeśli były, o liczbę dzieci
    • Jeśli były, o liczbę ciąż mnogich
    • Jeśli było, o długość karmienia piersią
    • Stwierdzony hiperestrogenizm
  • Badanie przedmiotowe (np. przeprowadzenie badania ginekologicznego w trakcie mestruacji zwiększa szansę znalezienia ognisk endometriozy głęboko naciekającej),
  • Badania obrazowe (m.in. badania ultradźwiękowe (USG), prześwietlenia MRI (rezonans magnetyczny), tomografia komputerowa),
  • Laparoskopia – złoty standard + potwierdzenie w badaniu histopatologicznym

 

Aktualnie nie ma prostego, nieinwazyjnego testu, którym można zdiagnozować jednoznacznie endometriozę.

Wiele ośrodków w świecie poszukuje czułych markerów choroby, lecz okazuje się, że ich znalezienie nie jest taką łatwą sprawą, bo każda z kobiet jest trochę inna, i towarzyszą jej odmienne choroby i dolegliwości.

Na ten moment ostateczna diagnoza może być postawiona tylko po badaniu laparoskopowym z potwierdzeniem wyciętych skrawków w badaniu histopatologicznym. Laparoskopia jest drogą oraz inwazyjną metodą, ale jednocześnie stanowi jeden z najlepszych sposobów leczenia choroby. Jednak powinien się on odbyć w wyspecjalizowanym ośrodku. Powoli takie centra leczenia endometriozy tworzą się w świecie, i mamy nadzieję, że w najbliższych latach zaczną powstawać w Polsce. Jeżeli zabieg przeprowadzony jest przez osobę, która nie jest specjalistą w leczeniu endometriozy, czasami dochodzi do sytuacji, w której ogniska choroby zostają niezauważone. W czasie zabiegu powinno się również stosować specjalne nici, żele i płyny antyzrostowe, w szczególności u kobiet, które planują poczęcie dzieci, by chronić przestrzeń jamy otrzewnowej przed pooperacyjnymi zrostami, które mogą przyczynić się do niepłodności kobiety.

Jeżeli młoda dziewczyna lub kobieta nie chce poddać się zabiegowi operacyjnemu / laparoskopii, wówczas lekarz może postawić diagnozę, która może wskazywać na istnienie endometriozy. Doświadczony ginekolog, powinien być w stanie rozpoznać symptomy sugerujące obecność endometriozy – dokonując oceny na podstawie wywiadu, objawów, przebiegu oraz historii choroby. Aby ta ocena była jak najbardziej trafna ważne jest aby pacjentka była szczera oraz potrafiła dokładnie zlokalizować oraz opisać źródło i nasilenie bólów.

W tym celu proponujemy przygotować się na pierwszą wizytę u lekarza, by przedstawić w sposób rzetelny wszystkie dolegliwości, opis symptomów oraz dokładny opisu samopoczucia wraz z częstotliwością występowania objawów. W tym celu można skorzystać z kwestionariusza, który znajduje się w dziale „Pierwsza konsultacja” Należy zapoznać się z pytaniami oraz postarać się jak najtrafniej udzielić odpowiedzi. Pamiętać należy, że nie wszystkie bóle w okolicach miednicy lub obniżona płodność mogą świadczyć o obecności endometriozy. Często może zdarzyć się, że podobne objawy mogą być wywołane przez inne schorzenia.

Jeżeli w trakcie wizyty i wywiadu okaże się, że lekarz zignoruje to co mówimy lub obserwujemy i jedyną propozycją będzie przepisanie tabletek hormonalnych, proponujemy poszukać innego lekarza. Endometrioza to choroba wymagająca prowadzenia ginekologicznego przez znaczną część życia, dlatego warto poszukać kompetentnego, prowadzącego z troską o nasze zdrowie i płodność odpowiadającego nam lekarza.

Test diagnostyczny

Wciąż nie jest dostępny na rynku nieinwazyjny test diagnozujący endometriozę, który mógłby być pomocny w szybszym kierowaniu pacjentki na laparoskopię i w monitorowaniu leczenia farmakologicznego. Aktualnie cały świat pracuje nad takim testem.

Trzymajcie za nas kciuki – bo staramy się o finansowanie w NCBiR na badania, które również przybliżyłyby nas do takowego testu wymyślonego w Polsce, we Wrocławiu w IITD PAN.

Ale w przeszłości pojawił się już na rynku jeden taki nieinwazyjny test. W marcu 2002 r. , kanadyjska firma z Montrealu Procrea BioSciences zaczęła sprzedawać MetrioTest. Był on przedstawiany jako niewymagający skomplikowanej procedury, a polegający jedynie na pobraniu bioptatu endometrium i próbki krwi. Reklamowano go : ” 15 – minutowa sesja przeprowadzona w gabinecie lekarskim bez znieczulenia i to wszystko co jest wymagane do zdiagnozowania endometriozy”.

W teście oceniano szereg czynników zapalnych i na tej postawie określano obecność choroby. Niestety co konkretnie badano było objęte tajemnicą patentową. Według firmy Procrea czułość testu wynosiła 95 %. Pojawił się powszechny entuzjazm: w kwietniu 2002 r. MetrioTest zdobył nagrodę GENESIS w obszarze innowacji na targach BioHealth 2002 w Kanadzie, test był intensywnie reklamowany w czasopismach medycznych i na konferencjach naukowych, jak również w czasopismach kobiecych. Wielu lekarzy zaczęło oferować go jako alternatywę dla laparoskopii u pacjentek z niepłodnością i syndromem bólowym miednicy mniejszej. Ponadto firma ogłosiła dalszą współpracę z naukowcami w celu identyfikacji mutacji genowych, które predysponują kobiety do zapadania na endometriozę. Spodziewano się, że doprowadzi to do drugiego , a nawet trzeciego pokolenia MetrioTest w najbliższej przyszłości.

Niestety, zupełnie niespodziewanie, w lipcu 2003 r., firma Procrea BioSciences jako główny inwestor, wstrzymała finansowanie i zaprzestała działalności.

Nie pokazała się żadna publikacja o skuteczności tego testu w praktyce oraz żadne oświadczenie firmy o przyczynach wycofania się z produktu.

Badanie MRI

Laparoskopia jest złotym standardem diagnozowania endometriozy, ale magnetyczny rezonans jądrowy (MRI) może być pomocny w określeniu głębokości naciekającej zmiany chorobowej, szczególnie gdy pacjentka ma bardzo dużo zrostów i przygotowuje się do laparoskopii.

Ale co to jest w ogóle MRI?

MRI jest to duży magnes, który używa naturalnych właściwości magnetycznych do zbierania danych; następnie komputer przetwarza te informacje na zdjęcia. Badanie trwa około 45 do 90 minut. Pacjentka jest proszona o założenie szpitalnego ubrania i zdjęcie zegarka, biżuterii i innych metalowych przedmiotów. Kobieta leży na ruchomym łóżku, ręce układa wzdłuż ciała, a głowę kładzie na zagłówku; podczas badania pacjent jest wsuwany do skanera gdzie nie wolno się poruszać, ale można swobodnie oddychać. Podczas badania jest słyszalny specyficzny dźwięk pracującej maszyny. Jeżeli podczas badania pacjentka będzie zaniepokojona lub poczuje się źle, może porozumieć się z technikiem wykonującym badanie przez mikrofon. Większość pomieszczeń gdzie znajduje się rezonans magnetyczny jest wyposażony w kamerę, przez którą kobieta jest obserwowana.

Przygotowanie do badania

Pacjentka powinna upewnić się, że nie ma żadnych metalowych klipsów lub innych przedmiotów wewnątrz ciała i stwierdzić czy nie ma klaustrofobii (czy nie boi się przebywać w zamkniętych, małych przestrzeniach). Jeżeli jest to konieczne przed badaniem można podać łagodne środki uspakajające, aby zmniejszyć uczucie strachu i można przyjmować normalne posiłki.

Po badaniu

Nie ma skutków ubocznych po badaniu rezonansem magnetycznym. Jakość zdjęć jest sprawdzana od razu i jeżeli zachodzi potrzeba dodatkowego zdjęcia, wykonywane są od razu.

Wyniki

Badanie umożliwia obrazowanie struktur wewnętrznych organizmu i ocenę ewentualnych miejsc chorych. Opis specjalisty uzyskuje się zwykle dwa, trzy tygodnie po przebytym badaniu.

 

(Źródło: www.zdrowie.gazeta.pl w modyfikacji własnej)